in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Barbara: Dochs wol spitich fan dy gesellige keuken. Mei ik dat even sizze?
Suzanne: Mem, wy binne hjir foar Robbie.
Marius: It oanrjocht kaam oant krekt boppe myn knibbels. As ik in stik bôle smard hie, moast ik mei spit op’e bank.
Frou: Och, do witst wol, do hast fan dy kofferkes mei oan de iene kant papieren en oan de oare kant dyn nachtguod. En dan is der noch in sydfak. Hawar, ik sjoch yn dat sydfak. En wat sjoch ik yn dat sydfak? In swimbroek. Sa’n hippe, giel streepte tanga en in giel T-shirt. No, dan tinkst toch: hin??? Ja, dat tocht ik doe ek hear.
Isa: Psychiaters ha altyd rare âlders. Patty: Hienen dy fan dy rotte tosken? Isa: Nee, mar ús heit wie toskedokter, dat telt ek en syn âlders, no dat wie treurich yn dy mûlen hear.
Iris: Is dat beppe Nora? Antoin: Wa? Iris: Neist dy man dy’t de earm om har hinne slein hat (Antoin sjocht) Antoin: Ja, dat is Nora. Iris: Moaie frou wie dat. Antoin: Ja (se drinke) Wat binne dyn plannen? Bliuwst sliepen?
Hilde: Wie it lekker, jong? (pakt it pûdsje chips op en slikket mei de finger de krommels út it pûdsje) En dan wurd ik lilk. Dan ha’k der sin oan om him en syn hiele soadsje der út te goaien. Mar ja. Wat dan? Dus slokst it mar wer troch.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!