in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Corine: Ik gean leau’k even lizzen. Sille wy aanst wat ite? Frida: Wat ite se hjir? Corine: In protte lammefleis, couscous. Geitefleis. Frida: Geit? Echt? O jee. Corine: Is lekker hear. Se dogge in protte mei prommen. Yn sa’n… Hoe hjit sa’n ding ek wer? God…myn ûnthâld. Fan alles wat ik kwyt reitsje, fyn ik dat it slimst.
Eveline: Nee, wy kinne it net oer wat oars ha.
Charlotte: Ik moat nei de keuken.
Eveline: Ah! Dat docht se altyd as it ûngemaklik wurdt: ‘Ik moat even nei de keuken. Hoe giet it Eveline? Net goed. Net goed? Hoe kin dat no? It komt troch…sorry skat, ik moat even nei de keuken.’Heit syn wynkelder, mem de keuken. Gean mar fluch.
Imme: Sa diest froeger ek, doe’ st sechstjin wiest, ast it oer dat fanke fan de buorlju hiest. Stuart: Dat is net wier. Trouwens, do bist fierstente jong om dy dat noch foar de geast te krijen. Imme:Wy seagen altyd stikem nei jim troch in gat yn it stek. Stuart: Hâld op! Hâld der oer op! Gean do no mar fuort. Imme:Oohhh! Ik meitsje it net te let. Fijne jûn.
Kat: Ik ha it prima ûnder kontrôle. Sis: Ik ha it prima ûnder kontrôle? Ik fûn dy yn de bykeuken mei de holle tsjin de waskmasine.
Robbie: Dat is wol in bytsje wier. Sjoerd: Do bist in ordinêre dief. Harrie: Hee Sjoerd, harkje no even. Litte wy der no ús foardiel mei dwaan. Sjoerd: En wat hiest yn’e holle? Harrie: Hiel simpel. Ik ha hjir in lytse foarrie klear stean. Dy ferkeapje ik gewoan even net troch en – ploep – sûnder dat wy ek mar wat hoege te dwaan, sjit de omset omheech.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!