in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Hans: Ik wit net wat ik leaver ha. Talent, of sa’n ebbehouten lichem. Nick: in stik hout makket noch gjin Stradivarius. Hjir moat ik even oer neitinke. Ties: Wat seist dat wer moai!
Mefr.Vos: En hoe komme jim dan op de typkes dy’t jim spylje moatte? Els: No dy betinke wy sels . Mefr.Vos: O ja? Goh, neam es in pear. Pim: Eh..de matroas en it hoerke. Els: En de frachtweinsjauffeur en de liftster.
Dick: Dy happe yn elke Frânsman, dy’t beskikber is. Doe’t ik der sakrekt yn kaam, stie dy Martha fan dy al te swingen mei in slipke foar har…dy wie al mei har warming-up dwaande
Joris: Wie it net…mei in fioele? Michiel: Gjin fioele. Wie it mar in fioele west. In fioelkiste. Mei dêr yn in pakje sjek, in oanstekker, in pin en in beurs. Har: ôfgryslike oansteller. Michiel: Elk rûn doe mei in fioelkiste as tas, dat wie moade. Har: Wy net. Joris: Wy hienen plestyk taskes.
Betty: Hast dat noch útsjoen? Kaam gjin ein oan. Wat in ellinde allegearre. Wat in depresje. Mar moai ferhaal oer dy houtdowen. Fûn ik in moai ferhaal. (Victor swijt) Asto tinkst dat ik hjir mei rûzjesykjende buorlju en in keardel dy’st wol troch it húske spiele kinst, twa wike op dizze berch sitten gean, dan hast it mis.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!