in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Nel: Apart om dy hjir tsjin it liif te rinnen. En jo binne mefrou Weusink? (ferwachtet ‘nee’ te hearren). Emma: (ken har net) Dat kloppet. Victor: (stelt Nel foar oan Emma) Nel Dekker. Nel: Dekker-Muk is de namme: folút graach. Ik sis dochs ek net Victor Weu.
Aal: It is dyn eigen skuld. Hiest dy ferrekte hoanne mar thús litte moatten. No hast wer hielendal gjin oandacht foar my. Boppedat misse de hinnen him ek noch.
Valerie: Dennie, as de broer fan dokter Kreukwijk oankomt, wolsto him dan fuortstjoere? Dennie: Och, binne jo dêr no wol wis fan? Wolle jo him net in kânske jaan? Valerie: Dy gek! Gjin hier op myn holle.
Frou: Och, do witst wol, do hast fan dy kofferkes mei oan de iene kant papieren en oan de oare kant dyn nachtguod. En dan is der noch in sydfak. Hawar, ik sjoch yn dat sydfak. En wat sjoch ik yn dat sydfak? In swimbroek. Sa’n hippe, giel streepte tanga en in giel T-shirt. No, dan tinkst toch: hin??? Ja, dat tocht ik doe ek hear.
Hilde: Wie it lekker, jong? (pakt it pûdsje chips op en slikket mei de finger de krommels út it pûdsje) En dan wurd ik lilk. Dan ha’k der sin oan om him en syn hiele soadsje der út te goaien. Mar ja. Wat dan? Dus slokst it mar wer troch.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!