in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Antoinette: Wat dochst no?
Frits: Ik ha him!
Antoinette: Sjoch no es watst dien hast. In smoarch plak op myn skjinne kleed.
Frits: (grutsk) Ja, it wie in foltreffer.
Antoinette: It moat daliks yn’e wask.
Corine: Ik gean leau’k even lizzen. Sille wy aanst wat ite? Frida: Wat ite se hjir? Corine: In protte lammefleis, couscous. Geitefleis. Frida: Geit? Echt? O jee. Corine: Is lekker hear. Se dogge in protte mei prommen. Yn sa’n… Hoe hjit sa’n ding ek wer? God…myn ûnthâld. Fan alles wat ik kwyt reitsje, fyn ik dat it slimst.
Louise: Ik ha al jierren lêst fan migrêne oanfallen. Veronique: Lit se toch allegearre deafalle. Louise: Altyd glimkje. En de pesto’s en de oliven kamen my de noas út. Veronique: en dy galery kin ek de pot op. Louise: Om oer de ferplichte Botox party’s mar te swijen. Hearst der net by hin, ast net oan Botox dochst.
Jacob: (tsjin Liesbeth) Goed mefrou, no kinne jo him in gesellige jûn besoargje!
Liesbeth: Ik tocht, dat hy my in gesellige jûn besoargje soe!
Jacob: No ja, meitsje jim der tegearre in gesellige jûn fan. In hapke ite.. wat drinke en dan…(lûkt it bêd nei ûnderen) Joepie!
Marja: En hoe gie it doe fierder mei jim mem? Stella: Dy hat eins noch wol in moai libben hân dêrnei. Se hie in protte freonen. En in protte bisten. En se skildere. Fruit. Appels, parren, sitroenen. Allinne fruit. En de skaal dêr’t it op lei. Altyd deselde skaal, altyd oar fruit. Martin: Dus do tochst: trouwe doch ik noait? Stella: Ik wit net wat ik tocht. Ik tocht net safolle eins. It gie allegearre fansels. Ik hie eins noait echt lang in fêste freon. Oant ik dy tsjinkaam. Ik fûn dy leuk.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!