in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Lee:
It iennige wat ik wol is dyn auto liene.
Austin:
Nee!
Lee:
Ien die mar. Ien dei.
Austin:
Nee!
Lee:
Ik gean net fierder as 20 myl út de buert. Dat beloof ik dy. Kinst de teller kontrolearje.
Nel: Apart om dy hjir tsjin it liif te rinnen. En jo binne mefrou Weusink? (ferwachtet ‘nee’ te hearren). Emma: (ken har net) Dat kloppet. Victor: (stelt Nel foar oan Emma) Nel Dekker. Nel: Dekker-Muk is de namme: folút graach. Ik sis dochs ek net Victor Weu.
Frou: Och, do witst wol, do hast fan dy kofferkes mei oan de iene kant papieren en oan de oare kant dyn nachtguod. En dan is der noch in sydfak. Hawar, ik sjoch yn dat sydfak. En wat sjoch ik yn dat sydfak? In swimbroek. Sa’n hippe, giel streepte tanga en in giel T-shirt. No, dan tinkst toch: hin??? Ja, dat tocht ik doe ek hear.
Aad: Goede foarnimmens? Bea: Ja, jo witte wol, sûner ite, mear bewege en sa. Aad: Hiel ferstannich, en dat samar midden yn it jier? Wy bewarje se meastal foar 1 jannewaris.
Joris: Wie it net…mei in fioele? Michiel: Gjin fioele. Wie it mar in fioele west. In fioelkiste. Mei dêr yn in pakje sjek, in oanstekker, in pin en in beurs. Har: ôfgryslike oansteller. Michiel: Elk rûn doe mei in fioelkiste as tas, dat wie moade. Har: Wy net. Joris: Wy hienen plestyk taskes.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!