in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Marja: En hoe gie it doe fierder mei jim mem? Stella: Dy hat eins noch wol in moai libben hân dêrnei. Se hie in protte freonen. En in protte bisten. En se skildere. Fruit. Appels, parren, sitroenen. Allinne fruit. En de skaal dêr’t it op lei. Altyd deselde skaal, altyd oar fruit. Martin: Dus do tochst: trouwe doch ik noait? Stella: Ik wit net wat ik tocht. Ik tocht net safolle eins. It gie allegearre fansels. Ik hie eins noait echt lang in fêste freon. Oant ik dy tsjinkaam. Ik fûn dy leuk.
Vincent: Wy hiene dêr mei syn fiven stean moatten. Yn elk gefal mei syn fjouweren want Bruno sit yn New York. Neat mear fan heard de ôfrûne wiken.
LucasL Bruno hat der gjin nocht mear oan neffens my.
Vincent: Dêr bin ik wol wis fan. Ik soe der best in bytsje mei sitte.
Freddy: Echt?
Robbie: Dat is wol in bytsje wier. Sjoerd: Do bist in ordinêre dief. Harrie: Hee Sjoerd, harkje no even. Litte wy der no ús foardiel mei dwaan. Sjoerd: En wat hiest yn’e holle? Harrie: Hiel simpel. Ik ha hjir in lytse foarrie klear stean. Dy ferkeapje ik gewoan even net troch en – ploep – sûnder dat wy ek mar wat hoege te dwaan, sjit de omset omheech.
Ronald: Dan moatte wy lid wurde fan de kabouters, is’t net sa? (hy laket) Sidney: (laket it langst) Ja, in goed idee. Lid wurde fan de kabouters (hy laket) Moast tsjin Dick sizze. Dy komt net mear by. Geoffrey:(nei in skoftke) In pear moaie skonken. Ronald: Ja. Sidney: Dick? Geoffrey: Syn frou. Sidney: Lottie? O ja. Witst, ik leau net dat se my oait opfallen binne.
Louis: Der kaam in âlde nicht mei in mjitlint. Bûtenkant foet, binnekant foet. Binnekant foet fûn er prachtich. Hat er wol seis kear oerdien. Claire: it sit, as wie’t foar dy makke.
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!