in fertaalburo, dat yn haadsaak de Nederlânske taal yn it Frysk oerset. Dit alles op it mêd fan tsjinstferliening foar bedriuwslibben en partikulieren.
Johan: Is dyn poes fuortrûn, Lau? Marie: Och, dat bist makket even in kuierke, ju. Hy is sa werom. At er honger krijt, kloppet er fansels op’e doar. Docht it baaske ek altyd.
Alice: Shit. Ik hie opnimme moatten. Wêrom ha ik net opnommen? Ik belje him daliks werom. Fynst it net slim? Even mar. Wêrom bellet er my? Op dit tiidstip…At er myn muoike mar net bellet..
Michel: Hy hat fêst it nûmer net fan dyn muoike…Dochs?
Karel: Prommen. Ik moat eh…prommen ha.
Frits: Prommen?
Karel: Prommen ja. Drûge of op sop. En neffens my hienen wy se noch yn’e kuolsel. Mar ik kin se net fine.
Frits: Prommen. Prima! Prima! Sil ik freegje! Bliuw hjir!
Jean-Pierre: Hee, wêr hast dy wei? Dy sykje ik! Oeral útferkocht.
Dorus: O dy binne noch fan foarich jier.
Jean-Pierre: Mar dan yn in oare kleur.
Nelie: Ik ha ûnmooglike fuotten.
Vrouw: Do mochtst sels in bus bestjoere. Mar no meist helendal neat mear bestjoere fan dokter, want do bist ôfkeurd. Man: Ja, troch dy rotdokter. Hy is net iens by my yn’e auto stapt. Ast ien keure moast foar it rydbewys soest doch minstens in stikje mei him de dyk op gean moatte. Mar nee, dizze man net!
Ik bin op 13 desimber berne yn Poppenwier yn De Lege Geaën en ha altyd al in foarleafde foar talen hân, yn it bysûnder foar de Fryske taal. Tagelyk mei de ynteresse foar toaniel/teater wie it op in bepaald momint logysk om ris in toanielstik oer te setten. Doe’t ik de smaak te pakken hie, wie der gjin hâlden mear oan. It waard myn passy. It offisjeel beneamen fan ‘letterfretter’ fan myn fertaalburo yn 2004 hat myn libben dêrnei yn positive sin feroare. Alle dagen ha ik de lúkse om wat mei ‘myn’ taal te dwaan, alles uteraard foar it goeie resultaat. Dat is myn stribjen, dat is myn doel!